#Greek

Ο Πασχαλίδης μελοποιεί Μάνο Ελευθερίου | Το τραγούδι/αφιέρωση στον Γιακουμάκη

Ένα ποίημα του Μάνου Ελευθερίου που ονομάζεται ‘Στη χώρα των αθώων‘ μελοποιήθηκε από τον Μίλτο Πασχαλίδη και το οποίο ερμηνεύει μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα.

Αυτό το ποίημα είναι αφιερωμένο στον Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Η ζωή και ο θάνατος του 21χρονου Βαγγέλη ενέπνευσαν τον Μάνο Ελευθερίου, ο οποίος τρία χρόνια πριν τον θάνατο του, το 2018, έγραψε για εκείνον: ”Στους ουρανούς θ’ αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν, Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό, Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν, κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό”. Ο Μάνος Ελευθερίου έγραψε το ποίημα, όταν πληροφορήθηκε, τον θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη.

O Μίλτος Πασχαλίδης παρουσιάζει το τραγούδι προπομπό του νέου του δίσκου με τίτλο «Στη χώρα των αθώων». Ο ομώνυμος δίσκος θα κυκλοφορήσει, σε έκδοση που θα συνοδεύεται από βιβλίο, τον Μάρτιο από το Ogdoo Music Group.

”Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας.

Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς;

Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας

Και οι εχθροί είναι εραστές με εκβιασμούς.

Των δράκων γάλα πίνουν μόνο και φαρμάκι.

Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.

Στους ουρανούς θ’ αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν.

Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό.

Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.

Όχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα. Μ’ ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα.

Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες, κοντά τους να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό κυνηγημένος απ΄ το σώμα σου στους βάλτους βρήκες ποιός δαίμονας ξορκίζει το κακό.

Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων.

Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως (1) στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά.

Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά.

Ω επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις. Τα μαχαιρώνεις και λυσσάς κι όλο σπαράζεις.

Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει;

Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά; Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά.

Σ’ άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες. Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες.

Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων.

Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ, δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων γι’ αυτούς που ζούνε συντροφιά μ’ έναν χαφιέ.

Λυσσούν να σ’ εύρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι. Κι η ομερτά (2) στις καφετέριες καντήλι.

Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής.

Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία. Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής.

Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία. Μας περιμένουν τα τσιγκέλια στα σφαγεία.”

 

© 2020, Christos Vasilakopoulos. All rights reserved.

About the author

Christos Vasilakopoulos

Ισχυρογνώμων αλλά συζητήσιμος, αρκεί να έχεις επιχειρήματα.
Η μουσική είναι για όλους, η pop για κάποιους.
Ερωτευμένος με την Μαίρη Συνατσακη μέχρι να το ανακαλύψει η ίδια.
Τελος, μην μπερδεύεις την Coca Cola με την Pepsi, είπαμε..

Leave a Comment