Στις αρχές Μαΐου, αποκαταστάθηκε κάπως η πίστη μας στην ελληνική μουσική και κυρίως στη νέα γενιά καλλιτεχνών που αρχίζει σιγά σιγά να βρίσκει τη φωνή της μέσα από αυτή.
Φυσικά, μιλάμε για το live του Κωστή Χρήστου στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου. Αφορμή ήταν η παρουσίαση του νέου δίσκου που δημιούργησε μαζί με τον papatanice και την υπόλοιπη δημιουργική του παρέα. Το album «ΦΕΙΓ ΒΟΛΑΝ», που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο, λειτουργεί σαν ακόμη μία απόδειξη ότι η ελληνική μουσική βρίσκεται σε καλά, και κυρίως νέα, χέρια.
Από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε στον χώρο, έγινε ξεκάθαρο πως η μουσική του Κωστή, παρότι βρίσκεται ακόμη στην αρχή της διαδρομής της, αγγίζει ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών. Και αυτό λέει πολλά. Σημαίνει ότι όσα έχει να εκφράσει ο ίδιος και η ομάδα του, δεν αφορούν απλώς μια συγκεκριμένη ”φάση” ή γενιά, αλλά κουβαλούν κάτι αληθινό και καθολικό.
Ο ίδιος θέλησε να μεταφέρει το κοινό στο σαλόνι του σπιτιού του και έτσι η σκηνή είχε διαμορφωθεί ώστε να θυμίζει τον χώρο μέσα στον οποίο γεννήθηκε αυτός ο δίσκος. Το live δεν ξεκίνησε αμέσως με τα κομμάτια του «ΦΕΙΓ ΒΟΛΑΝ», αλλά με μικρές νύξεις για όσα ετοιμάζει στο μέλλον και με τραγούδια από το μέχρι τώρα μουσικό του παρελθόν. Έπειτα, ακούσαμε σε μία αδιάκοπη ροή όλα τα κομμάτια του album, συνοδευόμενα από τα απαραίτητα guest που απαιτούσε το κάθε τραγούδι.
Η Νεφέλη Φασούλη, ο Γιάννης Λίταινας, Χρήστος Βέργος αλλά και ο Φοίβος Δεληβοριάς βρέθηκαν επί σκηνής για να τραγουδήσουν μαζί με τον Κωστή.
Ο Κωστής Χρήστου είναι μια ήρεμη σκηνική φιγούρα που ακροβατεί ανάμεσα στη συστολή και σε μια εσωτερική, αβίαστη αυτοπεποίθηση. Ξέρει ακριβώς τι θέλει να προσφέρει στο κοινό του και το υπηρετεί χωρίς εκπτώσεις. Κάπως έτσι λειτουργεί και η μουσική του: έχει στόχο, αισθητική ταυτότητα και συγκεκριμένο ύφος, χωρίς να αναλώνεται σε εύκολες λύσεις ή επιτηδευμένες εντυπώσεις.
Σε προηγούμενο άρθρο μας είχαμε αναφέρει πως μοιάζει να κουβαλά κάτι από τον Χατζιδάκι. Ο ίδιος φαίνεται πως το ακούει συχνά και μάλιστα ανέφερε επί σκηνής ότι δεν μεγάλωσε με τη μουσική του Χατζιδάκι, αλλά τη γνώρισε αρκετά αργότερα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει κάτι στην καλλιτεχνική του ευαισθησία που μοιάζει να συνομιλεί με εκείνη τη λεπτή, ποιητική φλέβα. Όχι σαν μίμηση, αλλά σαν φυσική συνέχεια μιας ανάγκης για ουσιαστική έκφραση.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο Κωστής δημιουργεί τη δική του ταυτότητα. Μια ταυτότητα που συνομιλεί απόλυτα με τα συναισθήματα και τις ανησυχίες της γενιάς του. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις live εμφανίσεις του απαραίτητες.
Γιατί μέσα από αυτές δεν ακούς απλώς τραγούδια, νιώθεις πως παραμένεις συνδεδεμένος με το σήμερα.
Αφήστε μια απάντηση