Bully || Ένας εθιστικός δίσκος από τον Ye

Ο Kanye West (Ye) επιστρέφει με το νέο του άλμπουμ Bully, ένα project που ήδη έχει προκαλέσει έντονες και αντικρουόμενες αντιδράσεις. Πιστό στο ύφος του Ye, το άλμπουμ κινείται ανάμεσα στην καλλιτεχνική έμπνευση και την ασυνέπεια, επιβεβαιώνοντας τον ως μία από τις πιο πολωτικές φιγούρες στη σύγχρονη μουσική.

Το Bully ξεχωρίζει κυρίως για την παραγωγή του, όπου ο Ye συνδυάζει soul samples, industrial στοιχεία και ηλεκτρονικούς ήχους. Σε πολλά σημεία θυμίζει παλαιότερες εποχές της καριέρας του, ενώ παράλληλα επιχειρεί να εξερευνήσει νέες κατευθύνσεις, όπως latin επιρροές και πιο μινιμαλιστικές προσεγγίσεις.

Θεματικά, το άλμπουμ περιστρέφεται γύρω από την απομόνωση, τη φήμη, τις προσωπικές σχέσεις και την εσωτερική αναζήτηση. Ωστόσο, σε αντίθεση με προηγούμενα έργα του, οι ιδέες αυτές δεν αναπτύσσονται πάντα σε βάθος, με αρκετά κομμάτια να δίνουν την αίσθηση ότι παραμένουν ημιτελή.

Στο δίσκο συμμετέχουν καλλιτέχνες όπως ο Travis Scott, ο Don Toliver, ο CeeLo Green και ο André Troutman, οι οποίοι προσθέτουν διαφορετικά στοιχεία στον ήχο, χωρίς όμως να αλλάζουν ουσιαστικά τη συνολική κατεύθυνση του άλμπουμ.

Παρά τις αδυναμίες του, το Bully περιλαμβάνει αρκετές δυνατές στιγμές που υπενθυμίζουν τη δημιουργική ικανότητα του Kanye West, ιδιαίτερα στον τομέα της παραγωγής. Ταυτόχρονα, η έλλειψη συνοχής και η αίσθηση ανολοκλήρωτων ιδεών το κρατούν μακριά από το να θεωρηθεί ένα από τα κορυφαία έργα του.

Συνολικά, πρόκειται για ένα άλμπουμ που θα ικανοποιήσει τους πιο πιστούς fans, αλλά πιθανόν να αφήσει πιο απαιτητικούς ακροατές με ανάμεικτα συναισθήματα. Το Bully δεν είναι μια πλήρης επιστροφή στην κορυφή, αλλά αποδεικνύει ότι ο Kanye West εξακολουθεί να αποτελεί μια καθοριστική και απρόβλεπτη δύναμη στη μουσική βιομηχανία.

Track by Track

King (7/10)

Ο Ye ανοίγει το Bully με ήχο που θυμίζει έντονα Yeezus. Στιχουργικά μιλά για hate και απομόνωση, με αναφορές στον Martin Luther King Jr. και την Kim Kardashian. Παρότι έχει καλό flow και μερικά δυνατά bars, δείχνει και μια εσωτερική ανασφάλεια. Καλό vibe, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο.

This a Must (6/10)

Ο Ye συνεργάζεται με τον Nine Vicious, που δίνει πιο σκοτεινό ύφος στο κομμάτι. Κάνει μια μικρή αναφορά στο Graduation, αλλά συνολικά το track μοιάζει με ιδέα που δεν αναπτύχθηκε. Επίσης, είχε ακουστεί παλιότερα ως “Unlock” με τον Ty Dolla $ign, κάτι που εξηγεί γιατί ακούγεται “unfinished”.

Father (8/10)

Η πρώτη μεγάλη συνεργασία με τον Travis Scott. Το κομμάτι ξεκινά με εκκλησιαστικό ήχο και μετατρέπεται σε industrial παραγωγή με βαριά drums από τον Havoc. Ο Ye παρουσιάζεται σαν “νέα εκδοχή” του εαυτού του, ενώ η αισθητική θυμίζει το “HYAENA”. Χρησιμοποιούνται sample επιρροές από Johhnie Frierson και James Brown

All the Love (10/10)

Ίσως το καλύτερο track του άλμπουμ. Συνδυάζει τον ήχο του Yeezus με το talkbox του Roger Troutman. Ο ξάδερφός του, André Troutman έχει τεράστια συμβολή, δίνοντας βάθος και συναίσθημα. Από τα λίγα κομμάτια που νιώθεις πλήρως ολοκληρωμένα. Ο Ye χρησιμοποιεί samples από την Fairuz (Fairouz) και το track “Fayek Alaya”.

Punch Drunk (10/10)

Old-school Ye με soul samples, θυμίζοντας τις αρχές της καριέρας του. Συμμετέχει και η North West. Έχει έντονο vibe, αλλά όπως πολλά tracks εδώ, είναι πολύ σύντομο και κόβεται απότομα.

Whatever Works (9/10)

Παρόμοιο ύφος με το “Punch Drunk”, με sample από τη Cissy Houston. Ο Ye εμφανίζεται πιο ώριμος και αυτοκριτικός, με πιθανές αναφορές στη δημόσια απολογία του. Από τα πιο “γεμάτα” tracks, αλλά και πάλι θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη ανάπτυξη.

Mama’s Favorite (9/10)

Συναισθηματικό κομμάτι αφιερωμένο στη μητέρα του Donda West, στο ίδιο πνεύμα με “Hey Mama” και “Only One”. Το outro με τη συνομιλία τους (γνωστή από το Jeen-Yuhs) δίνει ιδιαίτερο βάθος.

Sisters and Brothers (9/10)

Με sample από τον Jonah Thompson και βαριά ατμόσφαιρα. Ο Ye σχολιάζει ότι ο κόσμος ξεχνά την προσφορά του, ενώ δείχνει αλλαγή στη στάση του απέναντι στο χρήμα, χαρακτηρίζοντάς το «ρίζα του κακού».

Bully (10/10)

Το title track έχει κινηματογραφικό χαρακτήρα, σχεδόν σαν western. Ο Ye μιλά για την πτώση και τον εγωισμό του, ενώ ο CeeLo Green δίνει ένα δυνατό, επιβλητικό chorus.

Highs and Lows (9/10)

Συναισθηματικό track για ανθρώπους που τον στήριξαν μέσα σε controversies. Παρότι δυνατό σε συναίσθημα, στιχουργικά παραμένει κάπως γενικό.

I Can’t Wait (10/10)

Sample από τις The Supremes (“You Can’t Hurry Love”) κουβαλά μεγάλο μέρος του κομματιού. Ο Ye ραπάρει καλά, αλλά το sample είναι το highlight.

White Lines (10/10)

Ηλεκτρονικό track με τον André Troutman. Ο Ye μιλά για μοναξιά, εσωτερική ηρεμία και αλήθεια. Περισσότερο vibe παρά δομή. Επιρροή από talk box στυλ Stevie Wonder.

Circles (7/10)

Με τον Don Toliver. Ωραίο vibe, αλλά λειτουργεί κυρίως ως interlude και όχι ως πλήρες track. Χρησιμοποιούνται samples από τους Cortex – Huit Octobre 1971.

Preacher Man (8/10)

Spoken-word flow με soul sample. Ο Ye συνδυάζει θρησκευτικά στοιχεία. Από τα πιο ουσιαστικά tracks, αλλά και πάλι σχετικά λιτό. Χρησιμοποιούνται samples από τους The Moments – To You With Love.

Beauty and the Beast (8/10)

Με sample από τους Mad Lads (Don’t have to shop around). Ο Ye ακούγεται πιο ήρεμος και συμφιλιωμένος. Από τα πιο όμορφα ηχητικά κομμάτια.

Damn (10/10)

Λιτή παραγωγή και προσωπικός τόνος. Συνδέεται με το σοβαρό ατύχημα του 2002 και τη φιλοσοφία του να συνεχίζεις χωρίς φόβο.

Last Breath (10/10)

Latin πείραμα με τον Peso Pluma. Ο Ye τραγουδά και στα ισπανικά. Ενδιαφέρον direction που θα μπορούσε να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο. Χρησιμοποιούνται samples από τον Poncho Sanchez – Besame Mama.

This One Here (8/10)

Ήρεμο, “θεραπευτικό” κλείσιμο. Συνδέεται με sessions με τον James Blake, αν και υπήρξε θέμα με τον Blake και ήθελε να αφαιρεθεί από τα credits. Κλείνει όμορφα το άλμπουμ.