Το Confessions II δεν είναι απλώς μια συνέχεια του Confessions on a Dance Floor. Αντίθετα, αποτελεί μια νέα μουσική πρόταση που σέβεται το παρελθόν χωρίς να προσπαθεί να το αντιγράψει. Η βασική σύνδεση με τον προκάτοχό του βρίσκεται στη συνεχή ροή των τραγουδιών, που θυμίζει DJ set, καθώς και στην αδιαμφισβήτητη παρουσία του Stuart Price στην παραγωγή. Ωστόσο, από το δεύτερο μισό και μετά, ο δίσκος αποκτά τη δική του ταυτότητα, με τα spoken-word μέρη της Madonna να λειτουργούν ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα τραγούδια και να δίνουν μια πιο κινηματογραφική διάσταση στο σύνολο.
Σε αντίθεση με το Confessions on a Dance Floor, εδώ η ατμόσφαιρα είναι πιο σκοτεινή, πιο πειραματική και περισσότερο συναισθηματική. Υπάρχουν στιγμές που παραπέμπουν στις εποχές των Erotica, Ray of Light και Bedtime Stories, χωρίς όμως να ανακυκλώνουν το παρελθόν. Αντίθετα, οι αναφορές αυτές ενσωματώνονται σε έναν σύγχρονο ηλεκτρονικό ήχο, δημιουργώντας έναν σύγχρονο δίσκο.
Πάμε σε ένα track by track review
I Feel So Free (9/10)
Το I Feel So Free το έχουμε ήδη ακούσει και αποτελεί την ιδανική εισαγωγή του άλμπουμ. Η μετάβασή του στο Good For The Soul γίνεται με κινηματογραφικό τρόπο, δημιουργώντας την αίσθηση ενός συνεχούς DJ set και προετοιμάζοντας ιδανικά το κλίμα του δίσκου.
Good For The Soul (10/10)
Το Good For The Soul το αγάπησα από την πρώτη στιγμή που προβλήθηκε το φιλμάκι. Μετά το πρώτο ρεφρέν, η παραγωγή αποκτά μεγαλύτερο βάθος, ενώ τα διακριτικά synth stabs και τα επεξεργασμένα φωνητικά που επαναλαμβάνουν τη λέξη “soul” απογειώνουν την αίσθηση ευφορίας. Ένα από τα highlights του άλμπουμ.
One Step Away (10/10)
Στο One Step Away, τα έγχορδα, το πιάνο και τα κρουστά έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, χαρίζοντας μια ατμοσφαιρική διάσταση που παραπέμπει ευθέως στην αισθητική του Ray of Light. Η Madonna ερμηνεύει με ωριμότητα και αυτοπεποίθηση, ενώ το breakdown στηρίζεται περισσότερο στη δύναμη των εγχόρδων παρά στον ηλεκτρονικό ρυθμό.
Bring Your Love (10/10)
Η συνεργασία με τη superstar Sabrina Carpenter αποδεικνύεται ιδιαίτερα πετυχημένη και θυμίζει εποχή “Vogue”. Ένα τραγούδι που μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Η χημεία των δύο φωνών λειτουργεί άψογα και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο άμεσα και απολαυστικά dance tracks του δίσκου.
Danceteria (10/10)
Το Danceteria ήταν ίσως το τραγούδι που συζητήθηκε περισσότερο μετά την προβολή του φιλμ. Πρόκειται για ένα dance-pop κομμάτι που θυμίζει λίγο Vogue γεμάτο αναφορές στην club κουλτούρα της Νέας Υόρκης των δεκαετιών του ’80 και του ’90, τόσο μέσα από τους στίχους όσο και από τις μουσικές του λεπτομέρειες. Οι αναφορές στους Fab Five Freddy και Rock Steady Crew είναι απολαυστικές, ενώ το outro, με την επανάληψη του «Everyone here is a work of art», αποτελεί μία από τις πιο έξυπνες στιγμές της παραγωγής.
Read My Lips (10/10)
Το Read My Lips μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Η album version διαφέρει αισθητά από αυτή που ακούσαμε στο FIFA. Ξεκινά με μια minimal παραγωγή και εξελίσσεται σταδιακά σε ένα ιδιαίτερα εθιστικό dance κομμάτι. Η συμμετοχή του Feid είναι περιορισμένη και τελικά το τραγούδι παραμένει κυρίως μια solo στιγμή της Madonna.
Everything (8/10)
Το Everything είναι ίσως το πιο ιδιαίτερο track του πρώτου μισού. Ξεκινά με αιθέρια φωνητικά και ambient ατμόσφαιρα, πριν μετατραπεί σε ένα σκοτεινό trance κομμάτι. Η Madonna εναλλάσσει διαφορετικά φωνητικά στυλ, από καθαρή pop ερμηνεία μέχρι θεατρικά spoken σημεία. Ενδιαφέρον μουσικά, αν και δεν συγκαταλέγεται στα προσωπικά μου αγαπημένα.
Love Sensation (10/10)
Το Love Sensation με κέρδισε από την πρώτη ακρόαση. Ένα electro-house κομμάτι που γίνεται ολοένα και καλύτερο όσο το ακούς, με εξαιρετικό groove και ιδιαίτερα εθιστική παραγωγή.
Love Without Words (10/10)
Ένα ακόμη house διαμάντι. Τα καθαρά φωνητικά, οι trance επιρροές, τα κομμένα vocoders και τα έντονα synths δημιουργούν μια παραγωγή που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του Stuart Price. Ξεχωρίζει το ψιθυριστό mantra «Call it Trance, Call it House, Call it Love Without Words», καθώς και το breakdown με το «Please come in… come to the club, club of love…», που λειτουργεί ιδανικά πριν από την τελική έκρηξη του κομματιού.
Bizarre (10/10)
Η συνεργασία με τον Martin Garrix αποδίδει ένα σκοτεινό techno κομμάτι με κινηματογραφική αισθητική και εξαιρετική παραγωγή. Ένα από τα πιο δυνατά tracks του άλμπουμ.
School (7/10)
Το School είναι αναμφίβολα το πιο πειραματικό και ιδιαίτερο κομμάτι του δίσκου. Η σκοτεινή, σχεδόν industrial παραγωγή παραπέμπει έντονα στην αισθητική του Erotica, με παραμορφωμένα φωνητικά και μια Madonna που υιοθετεί ξανά τη μυστηριώδη και κυρίαρχη περσόνα της Dita. Αν και εκτιμώ την τόλμη του, προσωπικά δεν είναι από τα αγαπημένα μου.
Fragile (10/10)
Μια ιδιαίτερη house μπαλάντα με trip-hop επιρροές, αφιερωμένη στον αδελφό της, Christopher. Παρά τη συναισθηματική θεματολογία, διατηρεί σταθερό dance/drum & bass ρυθμό, ενώ τα έγχορδα και η εξαιρετικά καθαρή ερμηνεία της Madonna χαρίζουν στο τραγούδι ιδιαίτερη δύναμη.
My Sins Are My Saviour (10/10)
Ένα κομμάτι που αντλεί έντονη έμπνευση από τις εποχές των Erotica και Bedtime Stories. Η ενορχήστρωση, οι γαλλικοί στίχοι, οι αναφορές στο Ray of Light και η σύντομη αλλά ουσιαστική παρουσία του Stromae δημιουργούν μια σύνθεση που μοιάζει να συνοψίζει διαφορετικές περιόδους της καριέρας της Madonna μέσα από μια σύγχρονη παραγωγή.
Betrayal (8/10)
Το Betrayal είναι ένα σκοτεινό trip hop κομμάτι με έντονη κινηματογραφική αισθητική. Η χαρακτηριστική χρήση της τρομπέτας ενισχύει τη noir ατμόσφαιρα, προσφέροντας ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα, χωρίς όμως να ξεχωρίζει ιδιαίτερα.
The Test (8/10)
Ένα ιδιαίτερα προσωπικό ντουέτο μητέρας και κόρης. Η πειραματική παραγωγή της Arca, γεμάτη glitch ηλεκτρονικούς ήχους και αποδομημένα beats, συνοδεύεται από την αιθέρια φωνή της Lola, η οποία δένει όμορφα με τη βαθύτερη χροιά της Madonna. Μια ενδιαφέρουσα, αν και όχι από τις πιο άμεσες στιγμές του δίσκου.
L.E.S. Girl (8/10)
Το άλμπουμ ολοκληρώνεται με το L.E.S. Girl, ένα ευχάριστο τραγούδι με funky και disco στοιχεία, εμπνευσμένο από το Lower East Side της Νέας Υόρκης. Ένα ανάλαφρο και αισιόδοξο φινάλε που κλείνει ιδανικά το μουσικό ταξίδι του Confessions II.
Συνολική Βαθμολογία : 9,2
Το Confessions II είναι ένας δίσκος που ανταμείβει τον ακροατή σε κάθε νέα ακρόαση. Πίσω από την άμεση dance ενέργειά του κρύβονται πολυεπίπεδες παραγωγές, προσεγμένες ενορχηστρώσεις και ερμηνείες που αποκαλύπτουν συνεχώς νέες πτυχές. Αποδεικνύει ότι η Madonna εξακολουθεί να δημιουργεί με τόλμη και έμπνευση, χωρίς να ανακυκλώνει απλώς τις μεγαλύτερες επιτυχίες της.
Αφήστε μια απάντηση