Το να περιμένεις οκτώ χρόνια για έναν νέο δίσκο από τη Robyn είναι από μόνο του μια περίεργη εμπειρία. Σε μια εποχή που η pop κινείται με ταχύτητα στιγμής, εκείνη επιστρέφει όταν έχει πραγματικά κάτι να πει, όχι απλά για να μείνει relevant. Και αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή στο Sexistential, ένα άλμπουμ που δεν λειτουργεί σαν εύκολη επιστροφή ή safe συνέχεια, αλλά σαν μια πιο συνειδητή, ώριμη και συχνά προκλητική δήλωση.
Το Sexistential είναι ένα άλμπουμ που δεν προσπαθεί να σε κερδίσει εύκολα και μάλλον γι’ αυτό τελικά σε κερδίζει με έναν πιο σκληρό και ηλεκτρονικό ήχο σε σχέση με το Honey, αλλά και με μια θεματική πολύ πιο ώριμη, που ακουμπά την επιθυμία, τη μητρότητα, το σώμα και την ταυτότητα χωρίς να γίνεται ποτέ υπερβολικά εξομολογητική.
Το “Really Real” ανοίγει τον δίσκο με ένταση και μια αίσθηση αποσύνθεσης, σαν να βρίσκεσαι ήδη μέσα σε μια σχέση που τελειώνει. Δεν είναι το πιο άμεσο ξεκίνημα, αλλά σε βάζει κατευθείαν στο συναισθηματικό πλαίσιο (7/10). Το “Dopamine” αμέσως μετά είναι από τα πιο δυνατά της σημεία, με έντονα synths και club ενέργεια, ενώ παίζει με την ιδέα ότι τα συναισθήματα είναι και χημεία χωρίς να τα κάνει λιγότερο αληθινά. (10/10)
Το “Blow My Mind” είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές, γιατί επαναπροσεγγίζει ένα παλιό κομμάτι της και το μετατρέπει σε κάτι πιο ώριμο και τρυφερό, σχεδόν μητρικό (9/10).
Το “Sucker For Love” φέρνει μια πιο ανάλαφρη και νοσταλγική ενέργεια, ένα καθαρό pop track που λειτουργεί χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια (8/10).
Το “It Don’t Mean A Thing” κινείται θεματικά γύρω από την αποστασιοποίηση μετά από μια σχέση, αλλά μουσικά δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα και μοιάζει πιο αδύναμο σε σχέση με τα υπόλοιπα (7/10). Αντίθετα το “Talk To Me” είναι από τα highlights, με ωραίο groove, playful διάθεση και μια ισορροπία ανάμεσα σε σεξουαλικότητα και συναίσθημα που το κάνει να δουλεύει πολύ καλά (10/10).
Το “Sexistential” είναι ξεκάθαρα το πιο διχαστικό κομμάτι. Είναι προκλητικό, λίγο χαοτικό και θεματικά πηγαίνει σε μέρη που η pop συνήθως αποφεύγει, όπως η εξωσωματική γονιμοποίηση και η σεξουαλικότητα σε μεγαλύτερη ηλικία. Δεν προσπαθεί να είναι εύκολο αλλά να κάνει δήλωση και αυτό είναι που το κάνει ενδιαφέρον (7/10).
Το “Light Up” είναι από τις κορυφές του δίσκου, με έντονη ευφορία και αυτή τη χαρακτηριστική ικανότητα της Robyn να μετατρέπει τη μελαγχολία σε κάτι χορευτικό. Από τα πιο δυνατά tracks συνολικά (10/10). Το “Into The Sun” κλείνει το άλμπουμ πιο ήσυχα και ατμοσφαιρικά, με μια αίσθηση μοναξιάς, σαν το τέλος μιας βραδιάς στο dancefloor (10/10).
Δεν είναι απαραίτητα ένα άλμπουμ που θα σε κερδίσει με την πρώτη ακρόαση. Θέλει χρόνο, γιατί περισσότερο από το να σε εντυπωσιάσει, θέλει να σε βάλει μέσα στον δικό του κόσμο. Και όταν το κάνει, αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, η Robyn παραμένει μια από τις πιο ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης pop.
Συνολικά = 8,6
Αφήστε μια απάντηση