Η επιστροφή του Glee είναι πλέον επίσημη. Ο Ryan Murphy, συνδημιουργός της σειράς μαζί με τους Brad Falchuk και Ian Brennan, είχε αποκαλύψει τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι είχε μόλις ολοκληρώσει το σενάριο της αναβίωσης, επιβεβαιώνοντας παράλληλα πως είχε επικοινωνήσει με περίπου δέκα μέλη του αρχικού καστ.
«Είναι πολύ γλυκό. Όλοι είχαν πολλές ερωτήσεις, αλλά ήταν πολύ ενθουσιασμένοι με την ιδέα», είχε δηλώσει στο Entertainment Tonight, διευκρινίζοντας τότε πως κανείς δεν είχε διαβάσει ακόμη το σενάριο.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου, Disney+ και Hulu ανακοίνωσαν επίσημα την παραγγελία μιας νέας σεζόν, με την παραγωγή να αναλαμβάνει η 20th Television. Η ανακοίνωση έγινε μέσα από κοινή ανάρτηση των δύο πλατφορμών, με το λιτό μήνυμα «It’s Official, Glee is returning».
Προς το παρόν, δεν έχουν ανακοινωθεί λεπτομέρειες για την πλοκή, το χρονοδιάγραμμα παραγωγής ή την ημερομηνία κυκλοφορίας, ενώ δεν έχει επιβεβαιωθεί η επιστροφή κάποιου από τους πρωταγωνιστές της αρχικής σειράς.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο Fox το 2009 και ολοκληρώθηκε το 2015, έπειτα από έξι σεζόν και 121 επεισόδια. Στο επίκεντρο βρισκόταν το New Directions, ένα σχολικό μουσικό κλαμπ στο φανταστικό λύκειο McKinley του Οχάιο. Μέσα από τις ιστορίες των μαθητών του, η σειρά συνδύαζε κωμωδία, εφηβικό δράμα, μουσικές παραστάσεις και θεματικές γύρω από την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, τον σχολικό εκφοβισμό, την αποδοχή και την ανάγκη του να ανήκεις κάπου.
Με πρωταγωνιστές τη Lea Michele, τον Cory Monteith, την Jane Lynch, τον Matthew Morrison, τον Chris Colfer, την Naya Rivera, την Amber Riley και τον Darren Criss, μεταξύ άλλων, η σειρά εξελίχθηκε γρήγορα σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τηλεοπτικά φαινόμενα της δεκαετίας του 2010. Η επιτυχία του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στην τηλεθέαση. Η σειρά κατάφερε να δημιουργήσει μια παράλληλη μουσική βιομηχανία γύρω από το καστ της, με singles, άλμπουμ, συναυλιακές περιοδείες και μια διαρκή παρουσία στα ψηφιακά καταστήματα μουσικής.
Το μοντέλο ήταν απλό αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό: κάθε επεισόδιο μπορούσε να λειτουργήσει ως αφετηρία για νέες κυκλοφορίες, καθώς οι διασκευές των τραγουδιών διατίθεντο ψηφιακά σχεδόν αμέσως μετά την προβολή τους.
Σύμφωνα με το Billboard, το Glee Cast συγκέντρωσε συνολικά 207 συμμετοχές στο αμερικανικό Billboard Hot 100, αριθμό που παραμένει ρεκόρ για μη σόλο μουσικό σχήμα. Το 2010 σημείωσε 80 συμμετοχές στο συγκεκριμένο chart μέσα σε μία χρονιά, ενώ κατέκτησε τρία Νο. 1 άλμπουμ στο Billboard 200: τα Glee: The Music, The Power of Madonna, Glee: The Music, Volume 3: Showstoppers και Glee: The Music, Journey to Regionals.
Η σειρά απέδειξε ότι μια τηλεοπτική διασκευή δεν χρειαζόταν απαραίτητα να ανταγωνιστεί το πρωτότυπο τραγούδι με τους ίδιους όρους. Μπορούσε να αποκτήσει τη δική της ταυτότητα, να δημιουργήσει νέο κοινό για έναν παλιότερο κατάλογο επιτυχιών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να επαναφέρει ένα κομμάτι στα charts χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του.
Η μουσική ήταν ο βασικός μηχανισμός της επιτυχίας του, αλλά όχι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο το Glee διατηρεί τη θέση του στη συλλογική μνήμη. Η σειρά έφερε ένα ευρύ φάσμα καλλιτεχνών και μουσικών ειδών σε ένα νεανικό κοινό, περνώντας από το Broadway και τα κλασικά rock anthems στη σύγχρονη pop, τη Madonna, τη Lady Gaga, τη Britney Spears και τον Michael Jackson.
Παράλληλα, έδωσε ιδιαίτερη ορατότητα σε LGBTQ+ χαρακτήρες και ιστορίες σε μια περίοδο κατά την οποία η εκπροσώπηση αυτή στην αμερικανική mainstream τηλεόραση βρισκόταν σε διαφορετικό στάδιο από το σημερινό. Οι ιστορίες του Kurt Hummel, του Blaine Anderson και της Santana Lopez συνέβαλαν στη δημόσια συζήτηση γύρω από τη σεξουαλικότητα, την αποδοχή και τις δυσκολίες του να μεγαλώνεις χωρίς να χωράς στις προσδοκίες των άλλων.
Η σειρά δεν έμεινε, βέβαια, χωρίς αντιπαραθέσεις. Το χιούμορ της συχνά ακροβατούσε ανάμεσα στη σάτιρα και την προσβολή, ενώ ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε ορισμένες ταυτότητες και κοινωνικά ζητήματα έχει επανεξεταστεί μέσα από τις σημερινές αντιλήψεις. Η πορεία της σημαδεύτηκε επίσης από τις απώλειες των Cory Monteith, Naya Rivera και Mark Salling, γεγονότα που πρόσθεσαν ένα βαρύ συναισθηματικό φορτίο στην κληρονομιά της.
Αυτό που παραμένει, ωστόσο, είναι η ικανότητά της να συνδέει ένα τραγούδι με μια ιστορία και μια ιστορία με μια ολόκληρη γενιά θεατών. Για πολλούς, οι διασκευές της σειράς δεν αποτελούν απλώς εναλλακτικές εκτελέσεις γνωστών επιτυχιών, αλλά μουσικές αναμνήσεις συνδεδεμένες με συγκεκριμένους χαρακτήρες, σχέσεις και στιγμές.
Δέκα τραγούδια που έγιναν συνώνυμα με το Glee
1. «Don’t Stop Believin’» – Journey / Glee Cast
Η ερμηνεία του τραγουδιού των Journey στο πιλοτικό επεισόδιο αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη μουσική δήλωση της σειράς. Η διασκευή έκανε ντεμπούτο στο Billboard Hot 100 στο Νο. 4 το 2009, δίνοντας από νωρίς το στίγμα της εμπορικής δυναμικής που θα ακολουθούσε. Το τραγούδι έγινε το μουσικό έμβλημα του New Directions και μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές ολόκληρης της σειράς.
2. «Teenage Dream» – Katy Perry / The Warblers
Η εκδοχή των The Warblers, με τον Darren Criss στον ρόλο του Blaine Anderson, εμφανίστηκε στο επεισόδιο Never Been Kissed της δεύτερης σεζόν. Έφτασε στο Νο. 8 του Billboard Hot 100 και έγινε μία από τις πιο επιτυχημένες ηχογραφήσεις του καστ. Η ερμηνεία δεν λειτούργησε μόνο ως μουσική στιγμή, αλλά και ως κομβικό σημείο για τη σχέση του Blaine με τον Kurt Hummel.
3. «Smooth Criminal» – Michael Jackson / Glee Cast
Η διασκευή του κλασικού τραγουδιού του Michael Jackson, με τη Naya Rivera και τον Grant Gustin, ξεχώρισε για την ένταση της ερμηνείας και την ασυνήθιστη μουσική αντιπαράθεση που παρουσίασε επί σκηνής. Με τη συμμετοχή δύο τσέλων και μια ιδιαίτερα θεατρική προσέγγιση, το Glee έδωσε στο τραγούδι μια νέα, αναγνωρίσιμη ταυτότητα, αποδεικνύοντας ότι οι διασκευές του μπορούσαν να ξεπεράσουν την απλή αναπαραγωγή του πρωτοτύπου.
4. «Rumour Has It / Someone Like You» – Adele / Glee Cast
Το mash-up δύο επιτυχιών της Adele αποτέλεσε μία από τις πιο χαρακτηριστικές μουσικές επιλογές της σειράς. Η ερμηνεία συνδύασε τη δραματικότητα του Someone Like You με τον ρυθμό του Rumour Has It, αναδεικνύοντας τις φωνητικές δυνατότητες της Amber Riley και της Naya Rivera. Η συγκεκριμένη εκτέλεση συνδέθηκε με το επεισόδιο Mash Off και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα παραδείγματα της δημιουργικής προσέγγισης του Glee στις διασκευές.
5. «Defying Gravity» – Wicked / Glee Cast
Η αναμέτρηση της Rachel Berry με τον Kurt Hummel μέσα από το τραγούδι του μιούζικαλ Wicked ανέδειξε την αγάπη της σειράς για το Broadway, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η μουσική μπορούσε να γίνει προέκταση της προσωπικότητας των ηρώων της. Η ερμηνεία της Lea Michele και του Chris Colfer ανέδειξε τη θεατρική πλευρά του Glee και έφερε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του σύγχρονου μουσικού θεάτρου σε ένα ευρύτερο τηλεοπτικό κοινό.
6. «Somebody to Love» – Queen / Glee Cast
Μία από τις πρώτες μεγάλες μουσικές στιγμές της σειράς, που ανέδειξε τις φωνητικές δυνατότητες του καστ και την ικανότητά του να προσεγγίζει ένα εμβληματικό τραγούδι χωρίς να χάνει τη δική του ταυτότητα.
7. «Loser Like Me» – Glee Cast
Ίσως η σημαντικότερη απόδειξη ότι το Glee μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο από διασκευές. Το πρωτότυπο τραγούδι κυκλοφόρησε το 2011 και έφτασε στο Νο. 6 του Billboard Hot 100, μετατρέποντας το μουσικό κλαμπ της σειράς σε ένα σχήμα με δικό του ρεπερτόριο.
8. «River Deep, Mountain High» – Tina Turner / Glee Cast
Η ερμηνεία της Mercedes και της Santana ανέδειξε δύο από τις πιο δυνατές φωνές της σειράς. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς το Glee αξιοποιούσε τις μουσικές αντιθέσεις των χαρακτήρων του για να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη σκηνική στιγμή.
9. «Bohemian Rhapsody» – Queen / Vocal Adrenaline
Η εντυπωσιακή εμφάνιση του Vocal Adrenaline στον τελικό των περιφερειακών διαγωνισμών, με τον Jesse St. James και μια χορογραφία που εξελίσσεται παράλληλα με τη γέννηση του μωρού της Quinn, αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της πρώτης σεζόν. Μια επίδειξη του πόσο απρόβλεπτα μπορούσε η σειρά να συνδυάζει το μουσικό θέαμα με το μελόδραμα.
10. «I Feel Pretty / Unpretty» – West Side Story / TLC
Το mash-up της Rachel και της Quinn ένωσε δύο φαινομενικά διαφορετικά τραγούδια σε μια στιγμή που σχολίαζε την εξωτερική εμφάνιση, την ανασφάλεια και την ανάγκη για αποδοχή. Μια από τις πιο ουσιαστικές περιπτώσεις όπου η μουσική λειτουργούσε ως μέρος της αφήγησης και όχι απλώς ως εντυπωσιακό διάλειμμα.
Όμως εκτός από αυτά και άλλα τόσα τραγούδια που το Glee άφησε το διακριτό του σημάδι, υπήρξαν και ολόκληρα επεισόδια που καθόρισαν τη σειρά όπως και την ίδια τη ποπ κουλτούρα. Ανάμεσα σε αυτά και το πιο ενδεικτικό ήταν αυτό με το τίτλο The Quarterback και ο αποχαιρετισμός στον Cory Monteith (2013).
Ο θάνατος του Cory Monteith, ο οποίος υποδυόταν τον Finn Hudson, τον Ιούλιο του 2013, άλλαξε οριστικά την ιστορία της σειράς. Το επεισόδιο αποτέλεσε έναν συναισθηματικά φορτισμένο αποχαιρετισμό στον ηθοποιό και τον χαρακτήρα του, χωρίς να αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο πέθανε ο Finn. Η μουσική, που μέχρι τότε αποτελούσε βασικό μέσο έκφρασης των συναισθημάτων των ηρώων, έγινε το μέσο για να αποτυπωθεί το πένθος τόσο των χαρακτήρων όσο και των ανθρώπων που είχαν συνδεθεί με τη σειρά.
Η επιστροφή του Glee είναι αναμφίβολα μια είδηση που προκαλεί ενθουσιασμό. Η σειρά εξακολουθεί να διαθέτει ένα ισχυρό αποτύπωμα στην ποπ κουλτούρα, η μουσική της παραμένει ζωντανή και η πιθανότητα να ξαναδούμε έναν κόσμο που σημάδεψε μια ολόκληρη τηλεοπτική γενιά έχει προφανές ενδιαφέρον. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η αναβίωσή της πρέπει να αντιμετωπιστεί ως εγγυημένη επιτυχία. Αντιθέτως, υπάρχουν λόγοι για να κρατήσουμε μικρό καλάθι.
Ο Ryan Murphy γνωρίζει όσο λίγοι πώς να δημιουργεί σειρές με ισχυρή ταυτότητα, ικανές να γίνουν μέρος της δημόσιας συζήτησης. Το πρόβλημα είναι ότι, στην πορεία, δεν καταφέρνει πάντοτε να διατηρεί τον έλεγχο αυτών που ο ίδιος δημιούργησε. Το Glee είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: αυτό που ξεκίνησε ως μια αιχμηρή, σαρκαστική ματιά στις σχολικές ιεραρχίες, στην εφηβική ανασφάλεια και στην ανάγκη για αποδοχή, σταδιακά φορτώθηκε με ολοένα περισσότερες μουσικές εμφανίσεις, υπερβολές και αφηγηματικές επιλογές που συχνά απομάκρυναν τη σειρά από την αρχική της δυναμική. Αντίστοιχα, η μακρόχρονη πορεία του American Horror Story έχει δείξει πόσο άνισο μπορεί να γίνει ένα δημιουργικό σύμπαν όταν η ανανέωση δεν συνοδεύεται πάντα από την ίδια αφηγηματική πειθαρχία.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το στοίχημα της επιστροφής. Δεν αρκεί να ξανακούσουμε γνώριμα τραγούδια, να αναγνωρίσουμε παλιούς χαρακτήρες ή να αναπαραχθεί η αισθητική που έκανε το Glee επιτυχία. Χρειάζεται να υπάρχει μια πραγματική ιστορία που δικαιολογεί την επαναφορά του, ένας λόγος ύπαρξης πέρα από τη νοσταλγία και η διάθεση να ξαναβρεθεί εκείνη η ισορροπία ανάμεσα στη σάτιρα, το συναίσθημα και τη μουσική που έκανε τις πρώτες σεζόν τόσο ξεχωριστές.
Γιατί ο Ryan Murphy έχει αποδείξει ότι μπορεί να μας ενθουσιάσει με μια ιδέα. Δεν έχει αποδείξει πάντα ότι μπορεί να την προστατεύσει από τις ίδιες του τις υπερβολές. Και το Glee αξίζει κάτι περισσότερο από μια επιστροφή που θα κερδίσει τον ενθουσιασμό της ανακοίνωσης, μόνο και μόνο για να τον εξαντλήσει μέχρι το φινάλε.
Αφήστε μια απάντηση