Ήταν αρχές του 2011. Ανάμεσα σε έναν θίασο, ήμουν ο μόνος που δεν είχα ακούσει ακόμα εκείνη τη φωνή που όλοι σιγά σιγά ανακάλυπταν. Το όνομά της αναδυόταν συνεχώς στις συζητήσεις. Κάποιοι ήδη είχαν μάθει απ’ έξω στίχους από τα τραγούδια της.
Η αρχική υπερβολή που ένιωθα για το νέο όνομα που άκουγαν όλοι επιβεβαίωσε ότι ανταποκρινόταν στο hype και ότι κάτι άλλαζε. Μπαίνοντας σε ένα ταξί, έπεσα πάλι πάνω της, τυχαία, στο ραδιόφωνο, με τον ταξιτζή να ανεβάζει την ένταση.
Είχε χαθεί το μέτρημα. Είχαμε περάσει στον πολλαπλασιασμό.
Η Νατάσσα Μποφίλιου, και μαζί της ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, γιόρτασαν φέτος, με στοχευμένες συναυλίες τόσο στην Αττική όσο και στην επικράτεια, είκοσι χρόνια μιας πορείας. Μιας πορείας που είχε τα πάντα, αλλά κυρίως μια άρρηκτα δεμένη σχέση που αλληλοσυμπληρωνόταν και πάντα κατέληγε σε μουσική με θέση και στόχο.
Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τη διήμερη εμφάνισή της στο Θέατρο Βράχων.
Μέσα σε αυτές τις μέρες, δεν σταμάτησα στιγμή να σκέφτομαι τι κατάφερε η ίδια, αλλά και οι συνεργάτες της.
Πριν από είκοσι χρόνια, η Μποφίλιου είχε βρεθεί ξανά εκεί.
Με τη σκηνή πιο κοντά στις κερκίδες και τον κόσμο να καλύπτει ούτε το μισό του θεάτρου.
Σήμερα, η Νατάσσα Μποφίλιου, χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, έχει καταφέρει όχι απλώς να γεμίζει το ίδιο θέατρο για δύο βραδιές, αλλά αυτό που γίνεται στις συναυλίες της να είναι μια σκληροπυρηνική λατρεία χωρίς ηλικιακούς περιορισμούς.
Τα τραγούδια τους, που δεν τα λες στο σύνολό τους εύκολα άσματα, συγκινούν, παροτρύνουν και ενώνουν ομάδες θεατών που ίσως έξω από τον χώρο διεξαγωγής της συναυλίας να μην ταυτίζονται σε πολλά. Αλλά είναι ίδιοι σε ένα: στη Νατάσσα Μποφίλιου.
Η δισκογραφία των τριών τους ξεκίνησε με έναν μεγάλο κρότο. Ακολούθησε η σύγκριση με ένα παλιότερο, ιστορικό δισκογραφικό τρίο. Ύστερα ήρθε μια ωρίμανση που αποστασιοποίησε κάποιους, αλλά η συνέχεια πρόσθεσε νέους, που πολλαπλασιάστηκαν και πάντα δηλώνουν το «παρών».
Γιατί η Νατάσσα Μποφίλιου δεν είναι μια στείρα καλλιτέχνις, όπως πολλοί θέλουν να την παρουσιάσουν ώστε να ανακόψουν την πορεία της. Χρειάζεται να βρεθείς σε μια συναυλία της για να καταλάβεις πώς δονείται το είναι μέσα από τη μουσική και πώς η ερμηνεία της δεν είναι απλώς μια ακόμα ερμηνεία. Είναι μια παθιασμένη αφήγηση ενός ολόκληρου κόσμου που ζει μέσα στη φαντασία όλων όσοι γίνονται κοινωνοί της μουσικής της.
Κανείς καλλιτέχνης δεν είναι ένα μόνο πράγμα. Τόσο η ίδια όσο και ο Καραμουρατίδης και ο Ευαγγελάτος, όμως, έχουν δημιουργήσει μια δισκογραφική διαδρομή που κινείται σαν ορμητικό ποτάμι. Όχι για να σε πνίξει, αλλά για να σε πλημμυρίσει με συναισθήματα, μνήμες και στόχους που θα σε κάνουν να ενεργοποιηθείς ως άτομο και όχι απλώς ως περαστικός θεατής.
Τα είκοσι χρόνια μπορεί να ακούγονται πολλά, αλλά είναι συγχρόνως τόσο λίγα σε σχέση με όσα ζήσαμε μαζί της.
Μαζί τους.
Αφήστε μια απάντηση