Ήταν Μάιος, πριν από τέσσερις μήνες, όταν η Μαρίνα Σπανού επέστρεψε στον δρόμο όπου άρχισαν όλα, πριν από έξι χρόνια.
Εκείνη ήταν η τελευταία βόλτα της Σπανού στον δρόμο που αποτέλεσε την αυγή της καλλιτεχνικής της διαδρομής. Όπως είχαμε πει και τότε, σε εκείνο το κείμενο, έχει μια γοητεία να βλέπεις την εξέλιξη ενός καλλιτέχνη βήμα-βήμα.
Και εδώ είμαστε, λοιπόν, στο επόμενο βήμα της. Στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής της.
Η Μαρίνα Σπανού βρέθηκε στα MAD Music Awards, στην πρώτη της εμφάνιση στον θεσμό, και στη συνέχεια βρέθηκε σε διάφορα σημεία του χάρτη, πραγματοποιώντας μια μεγάλη περιοδεία. Ένας από τους σταθμούς της, προς το κλείσιμό της, ήταν και το Θέατρο Βράχων.
Το ραντεβού με το αθηναϊκό κοινό ήταν στις 12 Σεπτεμβρίου και, ίσως, αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη συναυλία της Σπανού σε ανοιχτό χώρο στην Αθήνα. Ένα μείγμα κοινού που κάλυπτε όλες τις ηλικιακές ομάδες είχε καταλάβει από νωρίς τη θέση του, περιμένοντας τη Μαρίνα να ανέβει στη σκηνή.
Και η Μαρίνα ανταποκρίθηκε, πέντε λεπτά μετά τις εννιά.
Άνοιξε τη συναυλία με το «Πανσέληνος και Τρία Αστέρια», από το άλμπουμ της «Μια Κασέτα για τον Δρόμο». Η αρχή ήταν ενδεικτική, καθώς η συνέχεια απέδειξε ότι το setlist αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από δικά της τραγούδια, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μια επιλογή που δείχνει πλέον τη δυναμική της να απευθύνεται στο κοινό της σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσα από τις δικές της δημιουργίες, ύστερα από πέντε ολοκληρωμένα άλμπουμ.
Απόλυτα σωστή επιλογή, μιας και το κοινό ακολούθησε τα τραγούδια, ακόμη και εκείνα που είναι πιο βαθιά χωμένα στο lore της διαδρομής της Σπανού. Ενθαρρυντικό είναι όχι μόνο ότι το κοινό τραγουδούσε μαζί της, αλλά και ότι ζητούσε ακόμη κάποια κομμάτια που δεν χώρεσαν στη βραδιά.
Αποδεικνύοντας ότι η Σπανού έχει δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό.
Χωρίς ευκολίες και χωρίς το γνωστό μοτίβο των πιασάρικων τραγουδιών, έχει εξασφαλίσει την ελευθερία να κυκλοφορεί αυτό που θέλει, όπως θέλει και με τον τρόπο που θέλει. Και το κοινό να ανταποκρίνεται με τον ίδιο τρόπο, όπως λειτουργεί η κλασική γραμμή παραγωγής μουσικής, η οποία πολλές φορές επιβάλλεται άτεχνα.
Σε κάθε της εμφάνιση, μαζί με την ομάδα της, αποδεικνύει ότι μπορεί να τα κάνει όλα. Να τζαζάρει στα πλήκτρα, να χορεύει σαν ποπ σταρ των ’90s, να ροκάρει ως γνήσιο τέκνο των ’70s και να ερμηνεύει με τέτοιο τρόπο, ώστε το κοινό να ακούει πραγματικά.
Με λίγα λόγια, η Μαρίνα Σπανού είναι ένα σκεύος από το οποίο πηγάζει η μουσική σε κάθε έκφανσή της. Και αυτό είναι αντιληπτό από το πρώτο τίναγμα του μαλλιού της, από το πρώτο λίκνισμα στον ήχο του μπάσου, από την άρτια διαχείριση των φωνητικών της δυνατοτήτων.
Η Μαρίνα Σπανού έχει πλέον τις αποσκευές αλλά και το κοινό για να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο. Άλλωστε, είναι μόλις 20+ και έχει ήδη δώσει το στίγμα της.
Αυτά τα πρώτα χρόνια της καριέρας της αποτελούν ένα ενδεχόμενο case study για το πώς, σε μια μουσική βιομηχανία που αποστραγγίζει κάθε χρώμα και λειτουργεί σαν μηχανή, η Μαρίνα κατάφερε να γίνει Σπανού, με τον αγνό τρόπο των μεγάλων που προηγήθηκαν.
(ευχαριστούμε την ZumaCom, για την πρόσβαση στη βραδιά)
Αφήστε μια απάντηση