Όσοι από εσάς είδατε τη ελληνική σειρά I Am Jo, στη συνδρομητική πλατφόρμα του Ant1 αρχικά, σίγουρα κάτι που θα ξεχωρίσατε ήταν η μουσική. Υπεύθυνη για το soundtrack, ήταν η Irene Skylakaki.
Ύστερα από μια παύση τεσσάρων χρόνων, η Irene, επέστρεψε με ολοκαίνουργια δισκογραφική δουλειά.
Ένα album που ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στο πορεία της και που μαρτυρά μια πλήρη απενοχοποίηση και ελευθερία που έρχεται μέσα από μια εσωτερική διεργασία που ήταν ορατή ακόμα και στο soundtrack της σειράς.
Με το SHAME, παραδίδει κάτι πιο ωμό, απελευθερωμένο από την όποια ανάγκη ευρείας αποδοχής και απόλυτα εναρμονισμένο με τον ήχο και το στίχο που η ίδια θέλει να επικοινωνήσει στο σήμερα. Φαίνεται ότι για την Irene, η ποπ δεν είναι μια γραμμική πορεία και ένα μοτίβο που δεν πρέπει να παρεκκλίνεις παρά ένας φάρος που ακολουθείς σχεδιάζοντας ξανά και ξανά με όποιον τρόπο την δική σου διαδρομή μέχρι να φτάσεις σε αυτόν.
Εμείς με ευκολία ξεχωρίσαμε κομμάτια όπως το Dead People, Human Nature, Hell και No Shame.
Δεν πρόκειται για μια ευκολοχώνευτη δισκογραφική δουλειά αλλά πότε κάτι τόσο προσωπικό πρέπει να είναι και τόσο εύκολο καταναλώσιμο;
Αφήστε μια απάντηση