Στις αρχές του Δεκέμβρη του ΄25, σας είχαμε μιλήσει για το debut album από την ECATI, του καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Αντώνη Χατζηαντώνη (βλ. εδώ).
Το Ερώτικ Ηλεκτρόνικα είναι ένα album με ταυτότητα και συγκεκριμένη οπτική. Μια οπτική που είναι σαφής και στο soundtrack που υπογράφει και για την μικρού μήκους ταινία 17000″ (Δεκαεπτά χιλιάδες δευτερόλεπτα) του Χάρη Κούσιου.
Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με την καλλιτεχνική περσόνα ECATI και να μάθουμε λίγο καλύτερα τι κρύβεται πίσω από την συγκεκριμένη ταυτότητα και πως φθάσαμε να ακούμε την μουσική της.
Η πρώτη ερώτηση είναι πάντα η ίδια σε εμάς. Για όλους όσοι δεν ξέρουν ακόμα, τι εστί ECATI ως οντότητα; Πες μας λίγα λόγια για σένα ως άτομο.
[σμίλευα έναν βράχο με πείσμα και μανία] Γεννήθηκα μέσα από το χάος και την ακαταστασία. Δεν ήξερα τίποτα, μα πάλεψα πολύ για να θυμηθώ. Ήμουν μόνος μου, μα ταυτόχρονα μονάχος μου δεν ήμουν ποτέ. Θυμήθηκα ξανά την τέχνη μου μέσα από τη δουλειά, το μοίρασμα και τη γενναιοδωρία που βρέθηκε στον δρόμο μου. Δεν ξενύχτησα ποτέ, μα σμίλευα έναν βράχο μέρα και νύχτα, χωρίς σταματημό, με πείσμα και μανία, μέχρι που φάνηκε από κάτω η μορφή μου. Και εν τέλει, δεν έφτιαξα κανέναν δίσκο. Έφτιαξα εμένα.
[άκουσα τις φάλαινες να τραγουδάνε, μα δεν ήταν τραγούδι. Ήταν κάλεσμα] Έφτιαξα κάπου μια σπηλιά και κλείστηκα, και είχα παντού τριγύρω μου εικόνες παλιές από γραμμόφωνα και διπλόχορδα και τρίχορδα που έκλαιγαν, και μνήμες παλιές από φωνές a la turca, με γυρίσματα μπλεγμένα και αναστεναγμούς που με κάρφωναν στην καρέκλα μου, κι έψαξα να βρω να πω τις δικές μου ιστορίες. Μα δεν υπήρχε χορδή να τις καταλάβει.
[πριν ξυπνήσει μέσα μου ο Κριός, άκουγα στον ύπνο μου θορύβους] Σαράντα οκτώ πανσελήνους πριν, έψαξα να τους βρω, αμήχανα στην αρχή, μέσα από πειραγμένες χορδές και στημένα μηχανήματα παράξενα, που μου μιλούσανε, μα δεν καταλάβαινα. Έγραφα στροφές πρωινές που τις πέταγα το βράδυ, μα κάποιες τελικά τις κράτησα. Κι αφού μές στο ένα τρίτο της ζωής μας, σε μαύρο δάσος βρέθηκα χαμένος, πήγα στην Αμοργό και κλείστηκα, μέχρι που μέσα στη σιωπή, εκεί μπροστά στον βράχο τον μεγάλο, το άκουσα ξανά. Άκουσα το όνομά μου. Και θυμήθηκα. Κι έγραψα έναν δίσκο για τον έρωτα.
Ο Αντώνης Χατζηαντώνης έγινε καλλιτεχνικά ECATI. Πώς γεννήθηκε αυτή η καλλιτεχνική οντότητα και τι σημαίνει για σένα να επικοινωνείς μέσω ενός ψευδωνύμου τη μουσική σου;
Όταν πρωτοάρχισα να ασχολούμαι με την ηλεκτρονική μουσική, αντιλήφθηκα ότι ήταν πολύ συνηθισμένο τα άτομα αυτού του σύμπαντος να υπογράφουν με ένα ψευδώνυμο. Το όνομα ECATI μού είχε κολλήσει στο μυαλό, δεν ξέρω γιατί. Δεν είχα γνωρίσει κάποιο άτομο με αυτό το όνομα, αλλά μου άρεσε. Μετά διάβασα για την Εκάτη και συνδέθηκα με πολλά από τα χαρακτηριστικά της. Δεν το νιώθω σαν περσόνα έξω από μένα. Ποτέ δεν το ένιωσα έτσι. Όλοι μας έχουμε πολλές ταυτότητες, πολλές πλευρές. Είμαι ο Αντώνης, είμαι και η ECATI. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Είναι, ας πούμε, ένα ψευδώνυμο ή μάλλον ένα ετερώνυμο. Τίποτα περισσότερο.
Σχολίασες με την κυκλοφορία του debut album σου ότι πρόκειται για ένα ηχητικό ημερολόγιο. Τα ημερολόγια είναι προσωπικά. Πώς είναι να ανοίγεις μια κερκόπορτα του εσωτερικού σου κόσμου σε ένα κοινό που καλείς να σε ακολουθήσει και τι είναι αυτό που θες να καταλάβουν για σένα;
Δεν θα ήθελα να καταλάβει κανείς τίποτα για μένα μέσα από τα τραγούδια μου. Θα ήθελα, όσο φιλόδοξο κι αν ακούγεται, τα τραγούδια μου να γίνουν soundtrack στιγμών. Εμένα οι σημαντικές στιγμές της ζωής μου είχαν πάντα για soundtrack ένα τραγούδι.
Ταυτόχρονα, τα τραγούδια ήταν πάντα για μένα φάρμακα σε έντονες συναισθηματικά στιγμές ή πόρτες για να νιώσω, να έρθω σε επαφή με το συναίσθημά μου. Αυτό θα ήθελα να είναι και τα τραγούδια μου. Μια πόρτα στο συναίσθημα του ατόμου που θα ακούσει. Εγώ είμαι το μέσο για να υπάρξουν τα τραγούδια μου. Μόνο αυτό.
Με τι μουσική μεγάλωσες; Ποιες είναι οι αναφορές σου; Υπήρξε κάποια στιγμή που αυτό που άκουσες ή είδες σε έκανε να πεις «αυτό θέλω να κάνω»;
Ως έφηβος άκουγα, και έπαιζα, αυτό που λέμε ελληνικό ροκ. Διάφανα Κρίνα, Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Παύλο Σιδηρόπουλο. Αργότερα, για ένα πολύ μεγάλο διάστημα, άκουγα και μελετούσα τζαζ, κυρίως bebop: Miles Davis, Charlie Parker, Chet Baker, Wes Montgomery. Άκουγα μανιακά τους αυτοσχεδιασμούς τους και τους σημείωνα νότα-νότα, προσπαθώντας να παίξω ταυτόχρονα με τον δίσκο.
Παρόλα αυτά, δεν κατάφερα ποτέ να εκφραστώ μέσα από αυτό το ρεπερτόριο, μάλλον γιατί μου έλειπε πολύ ο στίχος. Αργότερα εμφανίστηκε στη ζωή μου το λαϊκό ρεπερτόριο. Άρχισα να ακούω, να μελετάω και να παίζω ρεμπέτικα. Αυτό είναι το ρεπερτόριο που με επηρέασε περισσότερο, πιστεύω, συνθετικά, όσον αφορά την τραγουδοποιία αλλά και τον τρόπο που γράφω στίχους. Αυτό είναι το ρεπερτόριο που νιώθω σαν σπίτι μου.
Παρόλα αυτά, αν ρίξεις μια ματιά στους δίσκους ή στα CD μου, θα βρεις πολλά διαφορετικά πράγματα. Κάτι κλασικά, δεν θυμάμαι ονόματα και τίτλους, αλλά τα βάζω και τα ακούω. Κυριακή πρωί με ήλιο: Ella Fitzgerald και Louis Armstrong και swing. Από τους αγαπημένους μου συνθέτες είναι ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, πιο βραδινός εκτός από το «Μέσα στον πόνο είναι η χαρά, μες στη χαρά είναι ο πόνος», που είναι υπέροχο την ημέρα. Για χρόνια, κάθε πρωί έπαιζα έναν δίσκο το «Ένα Παιχνίδι» του Κωνσταντίνου Βήτα με την Πόπη Αστεριάδη. Στη δεύτερη πλευρά, στο τέλος, έχει την ακουστική εκδοχή του «Ένα ταξίδι στη γη» αλλά μόνο το πρωί. Άλλη ώρα της μέρας δεν μου βγάζει νόημα. «Κώστας Μπέζος και τα Άσπρα Πουλιά» κάθε μέρα, όλη μέρα. Και για βράδυ χειμώνα ή Σάββατο απόγευμα με σύννεφα, έναν δίσκο με αμανέδες από τη Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου. Το mp3 μου όμως έχει μέσα ελληνικό hip hop, ζηλεύω που γράφουν τόσο καλά και έχουν και τόσο χρόνο να πουν τόσα πολλά, αντί να παλεύουν να χωρέσουν μια ολόκληρη ιστορία σε τέσσερις στροφές. Έχω μέσα και το Polydrama των Ody Icons, το Kind Reminder και το Arki, μεταξύ άλλων. Συγκεκριμένη στιγμή δεν θυμάμαι, που να είπα «αυτό θέλω να κάνω». Παρ’ όλα αυτά, ο δίσκος που με επηρέασε περισσότερο από όλους ονομάζεται «Οι ανάσες των λύκων» του Γιάννη Αγγελάκα και του Νίκου Βελιώτη. Έχει μια απίστευτη σκοτεινιά και ατμόσφαιρα, με την οποία συνδέθηκα. Αν και δεν πιστεύω ότι κατάφερα ποτέ να πλησιάσω εκείνη την αισθητική. το ιδεατό αυτό που αποτυπώθηκε στο μυαλό μου, είναι για μένα ένας δίσκος που με βοήθησε πολύ να βρω αυτό που σήμερα ονομάζω «ο ήχος μου». Είναι μάλλον ο δίσκος που με έκανε να δω συνειδητά την έννοια της αισθητικής στον ήχο. Να αναρωτηθώ, δηλαδή, ποια είναι η δική μου αισθητική. ‘Υστερα τέτοιο ρόλο έπαιξαν και άλλοι δίσκοι αλλά αυτός ήταν ο πρώτος.
Το Ερώτικ Ηλεκτρόνικα έχει ένα συγκεκριμένο αποτύπωμα. Θα ήθελες ή σχεδιάζεις με τον ίδιο τρόπο και τις ζωντανές εμφανίσεις που θα κάνεις; Θες να έχουν έναν συγκεκριμένο στόχο, πέρα από μια απλή ζωντανή επικοινωνία των κομματιών σου;
Πιστεύω ότι ο συναυλιακός χώρος είναι ένας χώρος συλλογικών τελετών. Αυτό δεν κάνουμε στις συναυλίες; Νιώθουμε όλα μαζί ταυτόχρονα. Αυτό πιστεύω ότι κάνει η μουσική. Δημιουργεί στιγμές πανίσχυρες, που τις βιώνουμε, το καθένα διαφορετικά, αλλά με κάποιον τρόπο ταυτόχρονα. Συλλογικά. Θα ήθελα οι ζωντανές εμφανίσεις που θα κάνω να είναι μπορέσουν να φτάσουν έστω αυτό. Να είναι δηλαδή αφορμή για έντονα ατομικά αλλά και συλλογικά συναισθήματα.
Από τα έντεκα κομμάτια του πρώτου σου προσωπικού album, ποιο ακουμπάει περισσότερο σε αυτό που είσαι ως ακροατής ο ίδιος;
Θα έλεγα ότι εξαρτάται από τη διάθεσή μου και από τη στιγμή. Όλα δηλαδή τα κομμάτια ακουμπάνε σε αυτό που είμαι ως ακροατής. Δεν θα έγραφα ποτέ κάτι που να μην το άκουγα εγώ μετά. Αν διαλέξω ένα, θα σου έλεγα το «Τα αγαπημένα μου ταξίμια». Όταν έγραφα αυτόν τον δίσκο, είχα στο μυαλό μου ότι θα ήθελα να τον ακούσουν και άλλα άτομα εκτός από μένα, οπότε έψαξα να βρω αυτή την ισορροπία. Η εισαγωγή στο «Βανίλια», ας πούμε, όταν το πρωτοέφτιαξα, διαρκούσε δύο λεπτά, μια απόφαση που απέρριψα σχετικά σύντομα, μιας και θεώρησα ότι δεν συμβάδιζε με τον προορισμό που ήθελα για τον δίσκο. Στα πολύ προχωρημένα στάδια της παραγωγής άρχισα να μπαίνω και στη θέση ενός ατόμου που θα τα ακούσει. Το «Τα αγαπημένα μου ταξίμια» είναι το μόνο στον δίσκο που έγραψα αποκλειστικά για μένα, για να το γουστάρω εγώ, χωρίς να σκεφτώ αν θα είναι ένα κομμάτι που θα ακούσει και κάποιο άλλο άτομο.
Ποια είναι τα επόμενα βήματά σου;
Θα ήθελα να συνεχίσω να έχω τη δυνατότητα, τον χρόνο και τη διάθεση να γράφω όσο περισσότερη μουσική γίνεται και το θάρρος να κυκλοφορώ όσο περισσότερη μουσική γίνεται. Έχω εμπιστοσύνη στο σύμπαν, ότι όλα τα υπόλοιπα βήματα θα μου φανερωθούν, αν καταφέρω να συντηρήσω αυτό.
Ευχαριστούμε για την συνομιλία, ECATI.
(παρακάτω το τελευταίο soundtrack που υπογράφει για το perfomance The Day After)
Αφήστε μια απάντηση