Με έντονο πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα επανέρχονται δισκογραφικά οι U2, οι οποίοι, ύστερα από μακρά δισκογραφική παύση, κυκλοφόρησαν αιφνιδιαστικά το εξακομμάτι EP «Days of Ash» («Μέρες Στάχτης»), σηματοδοτώντας την πιο ηχηρή τους επιστροφή εδώ και χρόνια. Το νέο αυτό έργο, διαθέσιμο ήδη σε όλες τις streaming πλατφόρμες, λειτουργεί ως προάγγελος του ολοκληρωμένου άλμπουμ που αναμένεται αργότερα μέσα στη χρονιά και καταπιάνεται με καίρια πολιτικά ζητήματα της παγκόσμιας επικαιρότητας: από τις επιχειρήσεις της ICE στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ιρανικές εξεγέρσεις έως τον πόλεμο στην Ουκρανία και τους ισραηλινούς εποικισμούς στη Δυτική Όχθη.
Τα τραγούδια «American Obituary», «The Tears of Things», «Song of the Future», «Wildpeace», «One Life at a Time» και «Yours Eternally» (με τη συμμετοχή του Ed Sheeran και του Ουκρανού τραγουδιστή Taras Topolia) συνοδεύονται από lyric videos, ενισχύοντας τον άμεσο και εξομολογητικό χαρακτήρα τους.
Ο frontman του συγκροτήματος, Bono, δήλωσε πως ήταν συναρπαστικό για τα τέσσερα μέλη να επιστρέψουν στο στούντιο τον τελευταίο χρόνο, διευκρινίζοντας ότι τα τραγούδια του EP διαφέρουν σε ύφος και θεματολογία από εκείνα που θα περιλαμβάνονται στο επερχόμενο άλμπουμ. Όπως σημείωσε, «αυτά τα κομμάτια δεν μπορούσαν να περιμένουν, ήταν ανυπόμονα να βγουν στον κόσμο». Τα χαρακτήρισε τραγούδια αψήφισης, απογοήτευσης και θρήνου, επισημαίνοντας πως, παρά τη διαρκή κανονικοποίηση της βίας και της παράνοιας στις μικρές μας οθόνες, τίποτα από όσα συμβαίνουν δεν είναι φυσιολογικό και η κοινωνία οφείλει να ορθώσει ανάστημα πριν ξαναβρεί την πίστη της στο μέλλον.
Το EP ανοίγει με το «American Obituary», αφιερωμένο στη Ρενέ Γκουντ, που σκοτώθηκε από πυρά αξιωματικών της ICE στη Μινεάπολη κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας. Σε συνέντευξή του στο φανζίν Propaganda, ο Bono αποκάλυψε ότι ο ρυθμός των στίχων αποτελεί αναφορά στο «It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)» του Bob Dylan, αντιστρέφοντας όμως τον ρόλο αφηγητή: εδώ η μητέρα απευθύνεται στα παιδιά της.
Το «The Tears of Things» αντλεί τον τίτλο του από το βιβλίο «The Tears of Things: Prophetic Wisdom for an Age of Outrage» (2025) του Richard Rohr και παρουσιάζει έναν φανταστικό διάλογο ανάμεσα στον Michelangelo και το άγαλμά του, τον Δαβίδ, με φόντο τη σύγκρουση Ισραήλ–Γάζας. Ο Bono περιγράφει τον Rohr ως μυστικιστή και βαθύ στοχαστή, επισημαίνοντας ότι οι μεγάλοι προφήτες κατόρθωναν να μετατρέψουν την οργή τους για την αδικία σε δάκρυα.
Το «Song of the Future» αποτελεί φόρο τιμής στη 16χρονη Ιρανή Σαρίνα Εσμαϊλζαντέχ, που έχασε τη ζωή της μετά τη συμμετοχή της στο κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» το 2022, ενώ το «Wildpeace» βασίζεται σε ποίημα του Ισραηλινού ποιητή Yehuda Amichai, το οποίο απαγγέλλει η Νιγηριανή καλλιτέχνις Adeola Fayehun πάνω σε μουσική του παραγωγού Jacknife Lee, μακροχρόνιου συνεργάτη του συγκροτήματος.
Το «One Life at a Time» εμπνεύστηκε από το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ No Other Land και αφιερώθηκε στον Παλαιστίνιο Awdah Hathaleen, που σκοτώθηκε στο χωριό του στη Δυτική Όχθη. Ο τίτλος προέρχεται από λόγια του δημιουργού της ταινίας Basel Adra στην κηδεία του: «Μία ζωή κάθε φορά».
Το EP ολοκληρώνεται με το «Yours Eternally», ένα τραγούδι που ξεκίνησε ως γράμμα προς τον Taras Topolia, τον οποίο οι Bono και The Edge γνώρισαν κατά το ταξίδι τους στην Ουκρανία μετά τη ρωσική εισβολή. Ο Ed Sheeran αποδέχθηκε να συμμετάσχει, εκφράζοντας ωστόσο την επιθυμία να αποφύγει μια ανοιχτή πολιτική αντιπαράθεση, μια λεπτή ισορροπία που, όπως υπαινίχθηκε με χιούμορ ο Bono, ίσως να μην τηρήθηκε απόλυτα.
Ο ντράμερ του συγκροτήματος, Larry Mullen Jr., υπογράμμισε πως το ερώτημα δεν είναι αν ο κόσμος χρειάζεται έναν νέο δίσκο των U2, αλλά αν το συγκρότημα δημιουργεί μουσική που αξίζει να ακουστεί. Κατά τον ίδιο, οι νέες αυτές συνθέσεις στέκονται επάξια δίπλα στο καλύτερο έργο τους και η συγκυρία καθιστά την κυκλοφορία τους επίκαιρη. Από τα πρώτα τους βήματα με οργανώσεις όπως η Amnesty και η Greenpeace, οι U2 δεν απέφυγαν ποτέ να πάρουν θέση ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται αντιδράσεις , επιβεβαιώνοντας ότι η πολιτική και η ηθική διάσταση αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καλλιτεχνικής τους ταυτότητας.
Αφήστε μια απάντηση