Από το 2011, όπου η Φουρέιρα ακολούθησε solo πορεία, έχει κυκλοφορήσει πέντε προσωπικά album και μόλις έγινε διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες το έκτο album της καριέρας της, με τον τίτλο ‘Hybrid‘.
Από το ομότιτλο του ονόματος της το 2011, στο ‘Τι Πονηρό Μου Ζητάς‘, έπειτα στο ‘Άνεμος Αγάπης‘, στη ‘Βασίλισσα‘ και ‘Poli_Ploki‘, φτάσαμε στο ‘Hybrid‘. Δεκατέσσερα χρόνια με έξι album, δεκάδες πετυχημένα singles και μια ολόκληρη δεκαετία που της ανήκει όσον αφορά την ποπ σκηνή της χώρας μας.
Η Ελένη Φουρέιρα είναι ένα αδιάκοπος κρίκος μιας ποπ πραγματικότητας που φάνηκε να σφυρηλατείται σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα με την Άννα Βίσση στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και αρχές του 2000. Από το hyper single ‘Αγάπη Υπερβολική‘ πήγαμε στo ‘Υποφέρω‘ της Βανδή και έπειτα η είσοδος της Έλενας Παπαρίζου στα μουσικά πράγματα της χώρας. Στη μερική πτώση της Παπαρίζου, εμφανίσθηκε η Ελένη Φουρέιρα που κουβάλησε στις πλάτες της ποπ σκηνή της χώρας μέχρι την άφιξη του φαινομένου που είναι τα τελευταία χρόνια η Μαρίνα Σάττι.
Φυσικά υπήρχαν άλλες που προηγήθηκαν αλλά και μικρές παρενθέσεις καθ’ όλη την πορεία όλων αυτώn των δεκαετιών, που έκαναν επιτυχία στο πεδίο που μεγαλούργησαν όλες όσες προαναφέρθηκαν. Η Φουρέιρα έρχεται την στιγμή που η δισκογραφία καταρρέει και πλέον οι καλλιτέχνες στηρίζονται στα singles. Έτσι και η δισκογραφία της Φουρέιρα επί το πλείστον κινείται μέσα από την επιτυχία αυτών των singles και τα album είναι κυρίως ένα μάζεμα όλων όσων έχουν προηγηθεί για λόγους πνευματικής ιδιοκτησίας και δικαιωμάτων.
Αυτό φαίνεται να αλλάζει ξανά και πλέον οι καλλιτέχνες κυκλοφορούν album, ναι μεν αραιά αλλά όταν έχουν κάτι να πουν. Δίνοντας την δυνατότητα στους θαυμαστές τους να ακούσουν κομμάτια που δεν έχουν προηγηθεί και να εξερευνήσουν τι θέλει το είδωλο τους να πει την συγκεκριμένη περίοδο, βλ. Μαρίνα Σάττι.
Για πρώτη φορά στην καριέρα της, η Ελένη Φουρέιρα κυκλοφορεί ένα ολοκληρωμένο album που όλα τα τραγούδια είναι ολοκαίνουργια. Δεκατρία τραγούδια που τα υπογράφουν οι Arcade, Beyond, APON, Μάριο Ψιμόπουλο, Ripen, Daphne Lawrence κ.α.
Παρακάτω βλέπουμε τα κομμάτια του album από εκείνο που μας άρεσε λιγότερο μέχρι εκείνο που έχουμε πάθει μια μικρή εμμονή.
Το Ποτό (Alex Leon)
Ίσως το λιγότερο φουρέιρικο τραγούδι του album. Μοιάζει να προσπαθεί να αφομοιώσει την τάση της εποχής που συστήθηκε από άλλη καλλιτέχνη και να το φέρει στα δικά της δεδομένα. Ο χρόνος θα δείξει αν το κοινό της Φουρέιρα θα μεταβολίσει αυτό το single ή θα χαθεί ανάμεσα στα τόσα.
100% (Beyong, Daphne Lawrence, Sin Laurent & Vido)
Δεν απέχει από την συνολική δισκογραφία της αλλά μοιάζει περισσότερο ως filler song παρά ως μια μουσική πρόταση.
Μπαμ και Κάτω (Daphne Lawrence & Ripen)
Το μοναδικό ντουέτο του album, έχει έντονη την γραφή της Lawrence και του Ripen, λες και είναι δικό τους single. Αλλά αρκετά fun και μες στο ήχο που ακούγεται σήμερα στα ελληνικά ραδιόφωνα.
Ελεύθερη Σχέση (Erection Music)
Το νούμερο τρία στο tracklist του album, έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον στο ύφος και στο ρυθμό αλλά ως εκεί.
Ο Ήχος της Καρδιάς (APON)
Το μοναδικό single στο album που ακουμπάει στις παρυφές του χαρακτηρισμού ως μπαλάντα. Φωνητικά, η Φουρέιρα θυμίζει εποχές από το album ‘Άνεμος Αγάπης’.
Πειστική (Daphne Lawrence, Ripen, Βασίλης Κουμεντάκος)
Το δεύτερο καλύτερο κομμάτι που φέρει την υπογραφή της Lawrence και του Ripen, στο album.
Τοξικό (ARCADE)
Η χημεία της Φουρέιρα με την ομάδα των Arcade είναι εμφανής σε κάθε κομμάτι. Όπως εδώ, κατανοούν πολύ καλά ποιος είναι ο ήχος της και τι μπορούν να βγάλουν από εκείνη σε κάθε κομμάτι.
Γιατί Έτσι Γουστάρω (ARCADE)
Το single διαθέτει από τα καλύτερα riff του album, μαζί με ένα στίχο ατάκα που αναδεικνύει καλύτερα την οπτική της Φουρέιρα για αυτό το album.
GIVE ME A KISS (ARCADE)
Η διεθνής Φουρέιρα, με αυτό το single βρίσκει το επόμενο βήμα της για την ξένη αγορά που τόσο πολύ την αγάπησαν, ειδικά μετά την Eurovision.
Χρόνια Πολλά (Daphne Lawrence, Ripen, Βασίλης Κουμεντάκος)
Ένα από τα δυο αγαπημένα της ίδιας της Φουρέιρας στο album και το τελευταίο που ηχογράφησε πριν την κυκλοφορία του. Με αρχές του 00’s ραπ αισθητικής, είναι το καλύτερο κομμάτι του album που φέρει την υπογραφή των Lawrence, Ripen και Κουμεντάκου.
Ηπειρώτικο Ντουζ (Μάριος Ψιμόπουλος)
Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του album για αυτή την υβριδική φάση που περνάει η Φουρέιρα. Ο Ψιμόπουλος της δίνει την viral στιγμή αυτής της δισκογραφικής δουλειάς και το ξέρει!
Δεν Κάνω Εγώ Για Σπίτι (ARCADE)
Το κομμάτι του album που υπάρχει η απόλυτη ταύτιση της ταυτότητας της Φουρέιρα μέχρι σήμερα αλλά και το τι μπορούν να κάνουν οι Arcade.
Alleluia (ARCADE)
Δεν γράφονται συχνά τέτοια κομμάτια και πολλοί καλλιτέχνες δεν καταφέρνουν ποτέ έπειτα από μια δεκαετία και που είναι μέσα στα πράγματα, να τους έρχεται ένα κομμάτι στα χέρια που μπορεί να επανακαθορίσει ποιο είναι το τραγούδι υπογραφή τους. Ορίστε, που η Ελένη Φουρέιρα ανήκει πια στις εξαιρέσεις.
Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι η Φουρέιρα, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια παρουσίας, συνεχίζει να εξελίσσεται. Μπορεί να μην προτείνει νέους δρόμους, να μην παρακινδυνεύει με το status της αλλά να παραμένει συνέχεια σε εγρήγορση. Μοιάζει ικανή να ακολουθεί το ρεύμα και ας μην το χαράσσει πια η ίδια.
Είναι η καλύτερη στιγμή της δισκογραφικά, αρκεί κάποιος να ξέρει την δισκογραφία της και να μην μένει στα single που κάνουν θόρυβο. Κυκλοφορεί κυριολεκτικά νέο υλικό, μοιάζει να ξέρει τι θέλει περισσότερο από ποτέ και να έχει στόχο για ένα ολοκληρωμένο project.
Music Hunter Score: 7.5/10
Αφήστε μια απάντηση